Czy sądzi Pan, że Polskę czeka bolesna weryfikacja "zielonej wyspy", bo obecnie bardziej złożona jest sytuacja gospodarcza w Europie?

- Z pewnością, ta faza kryzysu jest ogólnie mniej czytelna, trudniejsza niż pierwsza, w której mechanizmy naprawy wydawały się dość proste.

Niestety, ze względów czysto praktycznych, nie chcąc antagonizować różnych grup społecznych przed wyborami, rząd podczas minionych czterech lat niewiele uczynił, aby przygotować gospodarkę na większe kłopoty. Jedyną istotną reformą była tzw. pomostówka, czyli wyeliminowanie dużej części przywilejów emerytalnych i rentownych.

Przed rządem stoi wiele wyzwań, niektóre z nich wymienił w swoim expose premier Tusk. Tyle że czas mija, a nie widać, aby przygotowano się jeszcze przed wyborami do koniecznych reform.

Jest teoria "stu dni" nowej władzy - publicznej, także w biznesie. Dla nowego-starego rządu studniówka mija bez echa.

- Radykalne zmiany trzeba robić na początku, żeby móc pod koniec kadencji czerpać korzyści i mieć szansę odrobienia poparcia wyborców. Po wyborach ma się też silne poparcie, a opozycja jest zdemoralizowana i ma ograniczone możliwości stawiania oporu.

Z tego punktu widzenia, tracony czas jest kapitałem trudnym do odrobienia. To może być źródłem troski i niepokoju, że nie widać przełożenia na prawdziwe reformy, poza podnoszeniem podatków.

Oceniając postawę Donalda Tuska po katastrofie smoleńskiej powiedział Pan, że nie jest on mężem stanu. "Brak mu odwagi, godności władzy". To stwierdzenie jest aktualne i rozciąga się na "całokształt"?

- Pan zaostrzył, poprzez skondensowanie, tamtą moją wypowiedź. Mąż stanu to wyjątkowa postać historyczna. On nie myśli o najbliższych wyborach, zaspokojeniu elektoratu, lecz o zapewnieniu warunków do długotrwałego rozwoju kraju i jego obywateli. Mężowie stanu są w stanie zapobiec poważnym niebezpieczeństwom właśnie dlatego, że potrafią myśleć w kategoriach całego kraju i długiego okresu. Często przegrywają wybory, jak Churchill po wojnie, czy de Gaulle.

Moje słowa nie dyskredytowały zatem Donalda Tuska. Jest on znakomitym taktykiem politycznym, co okazał, prowadząc partię do drugiego zwycięstwa - choć m.in. kosztem podejmowania bolesnych decyzji, które mogły zantagonizować różne grupy społeczne.