Niestety początek kończącego się roku nie zapowiadał jeszcze tak dramatycznych wydarzeń na rynkach finansowych. Euro miało kosztować maksymalnie 3,7 zł. Teraz analitycy są ostrożniejsi w prognozach i zakładają na koniec 2012 roku 4,00-4,20 zł za euro.

Zawirowania na rynkach skłoniły inwestorów do pozbywania się w ostatnich miesiącach ryzykownych aktywów. Od maja do połowy grudnia 2011 roku złoty stracił ponad 30 proc. wobec dolara i blisko 18 proc. wobec euro. Pomimo relatywnie solidnych fundamentów złoty traktowany jest nadal jako waluta ryzykowna i jest wyprzedawany wraz z innymi z regionu.

Prognozy na 2012 ostrożniejsze

Czy obecne nastroje utrzymają się w pierwszych miesiącach 2012 roku trudno powiedzieć. Zdaniem Joanny Bachert z departamentu skarbu PKO BP w nowy rok wchodzimy bowiem z ciężarem nierozwiązanych problemów roku bieżącego. Choć nie można wykluczyć, że EBC zwiększy skalę interwencji to fakt, że obecnie nie zobowiązuje się jednoznacznie do takich działań, a implementacja założeń z grudniowego szczytu UE będzie wymagała czasu i dalszych prac, nie wróży szybkiej i trwałej poprawy sytuacji na rynkach finansowych.

- Tym samym temat kryzysu w strefie euro pozostanie w pierwszych miesiącach 2012 r. najistotniejszym dla rynków finansowych i może ograniczać silniejszy spadek globalnej premii za ryzyko Niemniej, niemieckie podejście może ostatecznie zakończyć się sukcesem, chociaż skomplikowany proces decyzyjny sprawi, iż droga do wyjścia z kryzysu nie będzie krótka. To, w połączeniu z perspektywą recesji w strefie euro i spowolnieniem USA i w Azji oznaczać może podwyższoną awersję do ryzyka w kolejnych miesiącach. Oczekuję więc iż kurs złotego w relacji do euro może średnio utrzymywać się na poziomie zbliżonym do 4,50 nawet przez kilka kolejnych miesięcy przyszłego roku - oceniła analityczka PKO BP.

Jak dodała niewykluczone bowiem, że walka z zadłużeniem przyczyni się do poważnego spowolnienia w strefie euro w 2012 roku, a w konsekwencji również w Polsce, która tam właśnie kieruje dużą część swojego eksportu. Spadek eksportu stanie się wówczas akceleratorem negatywnych tendencji na rynku pracy i w konsekwencji pośrednio spowoduje ograniczenie popytu wewnętrznego, które dodatkowo uderzy w produkcję i wzrost gospodarczy.