Dzisiaj kryzys miejsc pracy szczególnie mocno uderza w najsłabsze grupy, utrwala długotrwałe bezrobocie, pogłębia je wśród młodzieży i ogólnie - wymyka się spod kontroli. Jest to ludzka twarz kryzysu. Rządy nie mogą tego ignorować.

Tymczasem tworzenie nowych miejsc pracy w wielu krajach jest anemiczne i nie wystarcza do zaabsorbowania masy bezrobotnych. W krajach G20 nadal brakuje 20 mln miejsc pracy, aby odzyskać poziom zatrudnienia sprzed kryzysu, ale niedobór ten może wzrosnąć do końca 2012 roku nawet do 40 milionów, gdy w następnym roku utrzyma się podobnie niskie tempo wzrostu zatrudnienia, jak w br. - o 0,8 procent.

Zatrudnienia musiałaby mieć przynajmniej 1,3 procentową roczną stopę wzrostu, aby przed 2015 rokiem powrócić do poziomu sprzed kryzysu. Taki wskaźnik wzrostu będzie generować dodatkowo 21 milionów miejsc pracy rocznie, odzyskując liczbę stanowisk z 2008 roku i radząc sobie z „nowym” przyrostem ludności w wieku produkcyjnym.

Jak przedstawiono w analizie przed zgromadzeniem ministrów, wszystkie kraje G20 muszą stawić czoła wyzwaniom zatrudnienia, choć w różnym stopniu. W przypadku, gdy perspektywa wzrostu danego państwa nadal jest silna, kluczowym wyzwaniem jest promowanie jakości miejsc pracy i zmniejszenie zatrudniania w szarej strefie. W krajach, które nadal mają problemy z uporaniem się z luką finansową, inwestycje w tworzenie miejsc pracy powinny być traktowane priorytetowo. W przypadku, gdy środki publiczne są ograniczone, państwa powinny skupić się na najbardziej efektywnych rozwiązaniach, takich jak subsydiowanie tworzenia miejsc pracy, a także zatrudnianie osób z najsłabszych grup społecznych.

W szczególności działania powinny być ukierunkowane na stwarzanie perspektyw pracy młodzieży, poprzez programy praktyk zawodowych i pomoc w poszukiwaniu pracy, co zmniejszy ryzyko długotrwałego bezrobocia wśród tej grupy i utraty kontaktu z rynkiem pracy. Wsparcie dochodowe dla bezrobotnych powinno zostać utrzymane lub nawet wzmocnione, szczególnie tam, gdzie pomoc jest stosunkowo niska.

Jak ocenia OECD oraz ILO, spotkanie ministrów pracy i zatrudnienia G20 stwarza dużą szansę dla przywódców tych krajów i da jasne wskazówki w sprawie rozwiązywania kryzysowych zadań. Zalecenia ministrów pracy powinny odgrywać kluczową rolę w przygotowaniu szczytu G20 w Cannes.