Icentis realizuje umowę na zarządzanie spółką Ruch, zawartą z Eton Park Capital, który poprzez spółkę zależną Lurena Investments nabył w ub.r. jej akcje. Skąd wzięło się zainteresowanie właśnie Ruchem?

- Ruch był bardzo ciekawą firmą do przejęcia. Miał utrwaloną markę w Polsce, lecz kompletnie nie wykorzystaną. Dysponował ogromnym potencjałem, wynikającym z rozpoznawalnej sieci detalicznej, drugiej tego typu po Poczcie Polskiej, lecz nie potrafił znaleźć sposobu, jak go wykorzystać. Spółka ta miała znaczne rezerwy prostej restrukturyzacji, co już rzadko się zdarza. Wynikało to z przestarzałej struktury organizacyjnej, przerostu zatrudnienia, nieefektywnej logistyki, braków wdrożonych systemów informatycznych.

Co istotne, Ruch pasował także do typu projektów, których poszukiwaliśmy, i poszukujemy, i w których Icentis ma kompetencje. Jesteśmy przygotowani do trudnych projektów, wymagających głębokiej restrukturyzacji, dobrze się czujemy w sektorach handlu, detalu czy logistyki.

Od czerwca nowy zarząd Ruch wdraża program restrukturyzacji. Na jakim etapie się on znajduje?

- Można powiedzieć, że przekroczył półmetek. Przeprowadzamy głęboką restrukturyzację, w wyniku której z firmy odejdzie ponad połowa załogi. To największy tego typu proces, jaki obecnie jest prowadzony w Polsce, a dokonuje się bez strajków, czy wrzawy medialnej. Jest to zasługą obu stron, czyli zarządu, który spotykał się i rozmawiał wielokrotnie z załogą o bardzo trudnej sytuacji firmy, ale także związkowców, którzy okazali się bardzo merytorycznym partnerem do dyskusji o przyszłości spółki.

Ruch jako spółka Skarbu Państwa traciła rynek i wartość, a od 2008 roku pogłębiała straty. Czy to typowy przykład, że w tej formule właścicielskiej była skazana na porażkę?

- Widziałem sytuacje, w których Skarb Państwa, przy wszystkich swoich uwarunkowaniach, potrafił należycie sprawować nadzór właścicielski, a państwowe firmy odnotowywały zyski. Niestety, tego zabrakło w przypadku Ruchu.

Dlatego, o ile tamte wyjątki są chlubne, to potwierdzają regułę, że państwo na tyle, na ile jest to możliwe, powinno wycofać się z gospodarki. Tylko w niektórych przypadkach i branżach, jak energetyka, infrastruktura, w mniejszym stopniu przemysł surowcowy i paliwowy, powinno zachować udziały w spółkach.