Podatnik złożył wniosek do Ministra Finansów o indywidualną interpretację prawa podatkowego z zapytaniem, czy czynność przeniesienia własności nieruchomości na rzecz gminy w zamian za zaległości podatkowe spowoduje powstanie przychodu podatkowego u przenoszącego własność. Zdaniem podatnika czynność ta, w przepisach prawa podatkowego określona jako szczególna forma regulowania zobowiązania podatkowego, nie generuje przychodu podatkowego, gdyż w istocie nie dochodzi do uzyskania przez przenoszącego własność korzyści majątkowej (powiększenia aktywów). Organ podatkowy nie podzielił stanowiska podatnika.

Przedstawił swoje argumenty, m.in. takie, iż o ile zapłata zobowiązania w formie pieniężnej nie powoduje powstania przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym, to już uregulowanie zobowiązania podatkowego poprzez przeniesienie własności nieruchomości już taki skutek wywołuje.

Ponadto organ podatkowy niesłusznie wywodził, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwolnieniem z długu i dlatego zastosowanie znajdzie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

W imieniu podatnika sporządziliśmy skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podnosiliśmy, że przeniesienie własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub gminy jest niczym innym jak tylko formą zapłaty zobowiązania podatkowego i nie może być uznane za czynność powodującą powstanie u przenoszącego własność przychodu podatkowego. Bez znaczenia również pozostaje fakt, że czynność wykonywana na podstawie art. 66 Ordynacji podatkowej jest w istocie czynnością cywilnoprawną (zawarcie umowy pomiędzy podatnikiem a organem administracji państwowej). Powołaliśmy się również na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt IFPS 2/07, gdzie w uzasadnieniu Sąd wyraził następujący pogląd: " uznanie, że przeniesienie własności rzeczy w zamian za zaległości podatkowe następuje w drodze prywatnoprawnej, nie zmienia istoty uregulowania zawartego w art. 66 Ordynacji podatkowej, które nie odnosi się do obrotu gospodarczego, lecz wprowadza szczególny mechanizm poboru podatku." Dalej NSA odniósł się także do samego charakteru podatku, który, w ocenie Sądu, nie może być postrzegany jako świadczenie "w zamian" czy "w miejsce" innego świadczenia, gdyż zasadniczą cechą podatku jest jego jednostronność i nieekwiwalentność.