Standard określa sposób i kryteria ujmowania wartości niematerialnych, metody wyceny ich wartości bilansowej, a także minimalny zakres ujawnianych w sprawozdaniu finansowym informacji dotyczących wartości niematerialnych.

Standard stosuje się również do:

• nakładów na reklamę, szkolenia, rozpoczęcie działalności, działalność badawczą i rozwojową,
• praw wynikających z umów licencyjnych dotyczących takich pozycji jak filmy kinowe, nagrania wideo, sztuki teatralne, rękopisy, patenty i prawa autorskie.

Standardu nie stosuje się do:

• wartości niematerialnych objętych zakresem innego standardu
• aktywów finansowych,
• praw do kopalin i złóż mineralnych oraz nakładów związanych z poszukiwaniem, przygotowaniem złóż i wydobyciem nieodnawialnych zasobów ( m.in. węgla, ropy naftowej, gazu ziemnego i in.),
• wartości niematerialnych posiadanych przez jednostkę w celu sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz sklasyfikowanych jako przeznaczone do sprzedaży,
• aktywów niematerialnych powstających w zakładach ubezpieczeń w wyniku umów podpisanych z beneficjentami polis.

Podstawowe definicje
Składnik aktywów jest zasobem:

1. pozostającym pod kontrolą jednostki w wyniku zdarzeń zaistniałych w przeszłości oraz
2. z którego, według przewidywań, jednostka gospodarcza osiągnie w przyszłości korzyści ekonomiczne.

Składnik wartości niematerialnych to możliwy do zidentyfikowania niepieniężny składnik aktywów, nie posiadający postaci fizycznej.

Wartość bilansowa jest wartością, w jakiej dany składnik aktywów jest ujmowany w bilansie po pomniejszeniu o łączne odpisy amortyzacyjne oraz łączną kwotę odpisów aktualizujących z tytułu utraty wartości.

Wartość podlegająca amortyzacji jest ceną nabycia lub kosztem wytworzenia danego składnika aktywów, pomniejszoną o wartość końcową tego składnika.

Wartość godziwa jest kwotą, za jaką na warunkach rynkowych składnik aktywów mógłby zostać wymieniony pomiędzy zainteresowanymi i dobrze poinformowanymi stronami transakcji przeprowadzonej na warunkach rynkowych