Cel jest jeden - obowiązujące w Unii przepisy nie mogą negatywnie wpłynąć na konkurencyjność europejskiej gospodarki na światowym rynku. Komisja Europejska co roku będzie mogła dodać kolejne sektory przemysłowe do listy uprawnionych do otrzymywania darmowych zezwoleń na emisję CO2. Uzupełnienie tej listy będzie się odbywać z własnej inicjatywy Komisji bądź na wniosek jednego z państw.

Próba ponownego otwarcia negocjacji w sprawie pakietu klimatycznego nie daje żądnych gwarancji, że uda się wynegocjować lepsze warunki. Skutek otwarcia negocjacji mógłby być odwrotny do oczekiwanego.

Trzecim priorytetem prezydencji jest Europa korzystająca na otwartości. A konkretnie?

Dostatek społeczeństw UE zależy nie tylko od sytuacji wewnętrznej, lecz również od stosunków z państwami trzecimi i sytuacji poza Unią. Najsilniejszym narzędziem, jakie Unia ma do dyspozycji, jest rola wzorca, punktu odniesienia dla innych państw. Należy dążyć do poszerzania strefy wartości i regulacji europejskich poprzez dalsze rozszerzanie UE i rozwój współpracy z państwami sąsiedzkimi.

Mamy nadzieję, że w trakcie polskiej prezydencji uda się ustanowić nowe ramy współpracy między UE a Rosją. Prezydencja będzie wspierać działania służące podpisaniu nowego porozumienia z Rosją, zakreślającego merytoryczne i formalno-prawne ramy partnerstwa z FR, oraz rozwijać unijno-rosyjskie Partnerstwo na rzecz Modernizacji.

W dziedzinie wspólnej polityki handlowej najistotniejszą sprawą będzie doprowadzenie do zakończenia obecnej rundy wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Światowej Organizacji Handlu (tzw. Rundy Doha). Obecne uwarunkowania polityczno-gospodarcze sprzyjają zakończeniu negocjacji trwających od ponad 10 lat. Obok kolejnych kroków na rzecz liberalizacji handlu dyskutowane są tam kwestie dotyczące m.in. subsydiowania rolnictwa, prawa patentowego, regulacji antydumpingowch oraz ochrony własności intelektualnej.

Rozmawiał: Piotr Stefaniak