Pod tym względem większymi naszymi przyjaciółmi są Wielka Brytania (16 mld euro nadwyżki w handlu zagranicznym), Czechy (+8,7 mld) czy Szwecja (+4 mld), niż Włochy (deficyt 8,5 mld euro), Finlandia (-4,5 mld) czy Francja (-2,5 mld).

- Z takiej analizy Ministerstwa Gospodarki płynie m.in. wniosek, że nadal powinniśmy skupiać się na handlu ze wszystkimi krajami UE, a nie tylko UE-17 - dodał wicepremier - Nadwyżka 50 mld euro z krajami spoza strefy euro jest porównywalna ze środkami transferów środków pomocowych z Unii.

Waldemar Pawlak odniósł się także do innej ostatniej analizy MG zatytułowanej "Konwergencja czy dywergencja gospodarcza w strefie euro?". Badano w niej, na podstawie danych Eurostat, czy unia walutowa i przyjęcie wspólnej waluty (euro) sprzyjała procesowi szybkiego niwelowania zapóźnień w stosunku do krajów bogatszych, czy raczej mogło to prowadzić do dalszego różnicowania poziomu rozwoju (proces dywergencji).

- Z naszej analizy wynika, że w przypadku krajów Europy Południowej brakuje wyraźnego potwierdzenia tezy o konwergencji, wobec krajów Europy Północnej - powiedział wicepremier - Co równie istotne, kraje spoza strefy euro rozwijały się szybciej, niż kraje UE-17, a te, które weszły do strefy, znacznie spowolniły swoją dynamikę rozwoju.

Klasycznym przykładem tego ostatniego zjawiska jest Irlandia. W latach 1995-1999 uzyskiwała 10 proc. tempo wzrostu PKB, natomiast w okresie 2000-2008 (przyjęcie euro) - zmalało ono do 3,1 proc.

Według cytowanej analizy MG, konwergencji nie widać także w przypadku rynku pracy. Brak pełnej mobilności siły roboczej skutkuje "sztywnościami" na tym rynku, co prowadzi do dalszych, trwałych problemów. Przykładem są Niemcy, bowiem wschodnie kraje związkowe (b. NRD) także po wprowadzeniu euro nie uzyskały efektu konwergencji gospodarczej z landami zachodnimi (b. NRF). Było wprost przeciwnie - zauważalna jest dywergencja bezrobocia po zjednoczeniu i wprowadzeniu wspólnej waluty. Na terenach zachodnich stopa bezrobocia od 15 lat utrzymuje się na poziomie 6-10 proc. rocznie, podczas gdy na obszarze wschodnich Niemiec wskaźnik ten rósł systematycznie, z ok. 9 proc. w 1990 r., do 20 proc. w 2005 r.

Według autorów analizy, w przypadku wspólnej waluty w krajach, które ją przyjęły, rośnie presja do przekraczania założeń Traktatu z Maastricht (kilka krajów nie spełniało wszystkich pięciu kryteriów już w 2000 roku). Następuje więc "asymetria kosztów i korzyści poszczególnych członków, a więc pokusa nadużyć." I odwrotnie, prowadzenie własnej polityki fiskalnej i monetarnej, a więc ponoszenie pełnej odpowiedzialności w tym zakresie, motywuje do rozważniejszych kroków, czego przykładami są choćby Szwecja i Dania.

Zobacz także:
W. Pawlak: warto rozważyć złe scenariusze na 2012 r.