- Nie twierdzę, że wolny rynek jest doskonały. Doskonałość nie jest cechą świata, w którym żyjemy - mówi David Friedman, profesor Uniwersytetu Santa Clara w Kalifornii, syn znanego noblisty prof. Miltona Friedmana, pod koniec października podczas dyskusji w Warszawie. - Jednak każda alternatywa dla wolnego rynku może pogorszyć tylko sytuację - dodaje.

Dalej ekonomista zadaje pytanie: dlaczego rząd podejmuje zwykle złe decyzje? I wyjaśnia: w obywatelskim modelu demokracji politycy muszą robić tylko dobrze rzeczy, ponieważ jeśli będą źle działać, to wyborcy się o tym dowiedzą i później nie będą na nich głosować. Jednak żeby ten naiwny model działał, większość wyborców musiałoby cały czas patrzeć na ręce politykom, dokładnie zwracać uwagę, za czym konkretny polityk głosuje. Dlaczego tak się nie dzieje? Musieliby spędzać setki godzin na przyglądaniu się działaniom polityków, a mój głos w wyborach zwiększyłby szanse wyboru mojego kandydata o jedną 10-milionową, czyli szansa, że mój głos coś zmieni jest zbliżona do zera.

- Tak więc spędzanie setek godzin czasu nad rozmyślaniem o kandydatach nie ma kompletnie racjonalnego sensu - podsumowuje Friedman. - To tak zwana racjonalna ignorancja. Racjonalne jest ignorowanie rzeczy, kiedy koszt pozyskania informacji jest wyższy niż wartość pozyskanej informacji. Jakie są wyjątki? Ma to sens jedynie wtedy, gdy np. jestem przewodniczącym Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Motoryzacyjnego i wiem, że jeden z kandydatów zamierza zrobić dla nas coś korzystnego, to w takiej sytuacji możemy wydać miliony dolarów na jego kampanię, a nawet posłać wolontariuszy do pracy przy kampanii. Potem po wyborach nasz wygrany kandydat powie amerykańskiej opinii publicznej, że nałożenie ceł na import samochodów jest istotne ze względu na dobrobyt Ameryki - mówi.

Dodaje, że od wielu lat grupy interesu, takie jak związkowcy czy rolnicy, są dobrze zorganizowane i skoncentrowane. Konkluzja jest taka, że myślenie, iż rząd podejmuje mądre decyzje, równoważąc siły rynkowe, nie jest zbyt inteligentna. Zdaniem Friedmana o rządzie należy raczej myśleć jako o jednym z graczy, który działa na własną korzyść.