Średnie przychody z podatków w OECD miały 33,9 proc. udział w PKB, czyli były o 0,1 pkt. proc. większe niż rok wcześniej. Ale fiskalizm był już znacznie mniejszy, w porównaniu z jego średnim poziomem w 2008 roku (34,6 proc.) czy rekordowym pod tym względem 2007 r. (poziom 35,2 proc.) i 2000 r. (35,3 proc.).

W ubr. występowały istotne rozpiętości tego wskaźnika. Najniższy poziom fiskalizmu miał Meksyk (17,4 proc.), Chile (18,4 proc.) i USA (24,1 proc.), podczas gdy najwyższy: Dania (48,1 proc.), Szwecja (46,7 proc.) i Włochy (43,4 proc.). W Polsce wskaźnik ten wynosił 31,8 proc. i był tylko nieco niższy niż np. w Wlk. Brytanii (34,3 proc.) lub Niemczech (37,3 proc.).

Jak podkreślono w komunikacie, kraje członkowskie OECD uznają, że podatki muszą odgrywać istotną rolę w procesie konsolidacji fiskalnej, jako element „bitwy” o zmniejszenie bezprecedensowych deficytów budżetowych. Ale ograniczenie fiskalizmu odzwierciedla w istocie różne procesy, nie tylko zmiany w działalności gospodarczej, lecz również w polityce finansowej.

W tych krajach Europy, które najbardziej dotknięte zostały kryzysem finansowym i kolejną falą recesji, początkowo wystąpił gwałtowny spadek dochodów z podatków w stosunku do PKB, ale następnie mały wzrost tego wskaźnika w roku 2010.

Spośród krajów, które udostępniły dane, w ub.r. relacja podatku do PKB zwiększyła się w 17, a zmalała w 13. W porównaniu z okresem sprzed kryzysu 2007 r., w ub.r. współczynnik fiskalizmu w tym okresie był mniejszy o 4 pkt. proc. w sześciu państwach. W Hiszpanii spadł on z 37,2 do 31,7 proc., w Islandii z 40,6 do 36,3 proc., a w Chile, Izraelu, Nowej Zelandii i w Stanach Zjednoczonych zmalał on o 3-4 punkty procentowe. Wśród krajów, gdzie zwiększył się on najbardziej (z 31,4 proc. d0 34 proc.) była Estonia.