Dawcy, jak i kraje rozwijające się, zobowiązali się w Deklaracji Paryskiej w 2005 roku poprawić skuteczność pomocy. Wszystkie strony tej umowy stwierdziły zgodnie, że aby wydobyć z ubóstwa więcej ludzi, kraje rozwijające się muszą planować i być w stanie zarządzać własną ścieżką postępu. Donatorzy zobowiązali się do współpracy ze sobą i z krajami rozwijającymi się, aby torować takie ścieżki. Czy jednak te zobowiązania są dotrzymane?

Nowe badanie OECD przeprowadzone w 78 krajach i terytoriach pokazują, że globalna pomoc nie jest bardziej efektywna. Będzie to omawiane w końcu tego roku w Busan (Korea) podczas międzynarodowej debaty nt. skuteczności wsparcia dla najuboższych krajów.

Do projektowania i przyjęcia własnych krajowych strategii rozwoju, kraje rozwijające się muszą pracować z własnymi obywatelami i podmiotami krajowymi, stwierdza OECD. Badanie pokazuje pozytywne przykłady Rwandy i Tanzanii, sklasyfikowanych w grupie krajów "A" najlepiej ocenianych i zauważa, że od 2005 r. ogromnego postępu dokonały Kenia i Sudan. Tymczasem szereg innych państw, w tym Czad, Madagaskar i Nepal, spadły do najniższej kategorii "D".

Klucz do efektywnej pomocy

Donatorzy zgadzają się wspierać te strategie, włącznie z zapewnieniem środków pomocowych do rządów, ale w tych krajach rozwijających się, które są w stanie zarządzać działalnością nad rozwojem. Niektórzy donatorzy relatywnie dużo pomagają, wspierając systemy finansowe krajów rozwijających się - np. Irlandia (80 proc. alokowanej pomocy), Francja (69 proc.) i Wielka Brytania (68 proc.). Inne kraje rozwinięte albo nie pomagają w ten sposób, np. Turcja (0 proc. wkładu), Portugalia (2 proc.), Luksemburg (4 proc.), albo nie spełniają pokładanych w nich nadziei - Korea (10 proc.) i USA (11 proc.).

Tymczasem kluczem do efektywnej pomocy krajom rozwijającym się jest poprawa zaufania do ich systemów finansowych, stwierdza OECD. Nawet w obliczu względnie dobrego zarządzania funduszami publicznymi niektóre kraje, takie jak Republika Zielonego Przylądka, Mongolia i Vanuatu, otrzymują w ten sposób mniej niż trzecią część pomocy.

Brak koordynacji

Koordynacja pomiędzy donatorami - współpraca, udostępnianie informacji i koncentracja na ograniczonej liczbie krajów i projektów - zredukowałby koszty transakcji.